*) Âlemin övünç kaynağı Peygamber Efendimiz’e (Sallallahu Aleyhi Vesellem) duyulan sevgi, canlı veya cansız bütün varlıkları etkileyen bir güce sahiptir. O’nu (Sallallahu Aleyhi Vesellem)sevmek bize pekçok şey kazandırır. Bunlardan bazıları şunlardır:

1- Peygamber (Sallallahu Aleyhi Vesellem)sevgisinin kazandırdığı en önemli husus; sevilenle kurulan bağ ve nispettir. Sevgi, varlıklar arasındaki en sırlı bağdır. Her varlığı Allah’ın en sevgilisine bağlayan sırlı bağ sevgidir. Canlı cansız bütün nesneler, sevgi bağı ile Kâinatın Efendisi’ne(Sallallahu Aleyhi Vesellem) alaka duymuşlardır. Şuursuz varlıklar hatta cansız nesneler bile Allah Resûlü(Sallallahu Aleyhi Vesellem)'e sevgi ile bağlanmışlardı. Eline aldığı taşların Allah’ın adını anarak zikretmesi, çağırdığı ağaçların davetine icabet etmesi, bulutların O’nun üzerinde gölge yapması, onların Efendimiz Sallallahu Aleyhi Vesellem’e olan bağlılıklarını ve alakalarını gösteriyorlardı. Minber yapılmadan önce Efendimiz Sallallahu Aleyhi Vesellem’in kendisine dayanarak hutbe okuduğu kuru bir hurma kütüğünün, minber yapılınca Allah Resûlü Sallallahu Aleyhi Vesellemminbere çıkarak hutbe okumaya başlamaları üzerine, devenin ağlaması gibi inlediğinin duyulması da bu konudaki en meşhur olaylardandır. Cansız varlıklar da yanlarında Allah’ın adının anılmasını istemişler ve Peygamber Sallallahu Aleyhi Vesellem’le beraber olmayı arzu etmişlerdir.





2- Sevgi, karşılıksız kalmaz. Niyetlerimiz nasıl karşılıksız bırakılmıyorsa, sevgi de seven gönüllere, sevginin derecesine göre büyük lütuflar/feyizler kazandırır. Sevgi, en kısa yoldan kişiyi Hakk’a ulaştırır. Hakk’ın Sevgilisini sevmek ve O’na bağlanıp kendini O’na nispet ederek yola çıkan yolcular en kısa ve tehlikesiz yoldan Allah Teâlâ’nın rızasına kavuşurlar. Efendimiz Sallallahu Aleyhi Vesellem’in elinden tuttuğu hiç kimse yolda kalmamıştır.

3- Seven bağışlanır. Peygamber (Sallallahu Aleyhi Vesellem)sevgisi, Cenab-ı Hakk’ın af ve mağfiretini kazandıran en önemli vesilelerden birisidir. Nitekim âyet-i kerimede “Ey Resûlüm, de ki: “Ey insanlar, eğer Allah’ı seviyorsanız, gelin bana uyun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah gafurdur, rahimdir” buyrularak, bağışlanma Peygamber (Sallallahu Aleyhi Vesellem)sevgisine bağlanmıştır. (Âl-i İmrân sûresi, 3/31) Peygamber (Sallallahu Aleyhi Vesellem)sevgisi bulunan bir kalbi cehennem ateşi yakmaz. Peygamber (Sallallahu Aleyhi Vesellem)sevgisi Rabbanî bir sevgidir. Cenab-ı Hakk’ın emridir. Peygamber Sallallahu Aleyhi Vesellem’i sevmek Allah’ı sevmek demektir. Peygamber Sallallahu Aleyhi Vesellem’in sevgisi kişiyi Allah sevgisine ulaştırır. Peygamber Sallallahu Aleyhi Vesellem’i, yalnızca beşerî özellikleri itibarıyla değil “Allah’ın Peygamberi” (Sallallahu Aleyhi Vesellem)olarak sevmek, insanların cehenneme girmelerine mani olur. Zira sevgi karşılıksız kalmaz.




4- Sevgi, sevilene yakınlık kazandırır, küçük kusurları örter. Hazreti Peygamber Sallallahu Aleyhi Vesellem, kendisini candan seven bazı sahabîlerin yaptıkları küçük kusurların kendisine şikayet edilmesi üzerine, şikayet edenlere, “O, Allah’ı ve O’nun Resûlü’nü seven birisidir.” diyerek, samimi, candan seven bir müminin küçük kusurlarına bakıp onu tenkit etmenin yersiz olduğuna işaret etmiştir. Nitekim ‘Abdullah b. Huzâfe (ra) şakacıdır ve boş şeylerle uğraşıyor.’ diye kendisine şikayet edilince Peygamber Efendimiz Sallallahu Aleyhi Vesellem, onu savunmuş ve onun Allah’ı ve Allah Resûlü’nü (Sallallahu Aleyhi Vesellem)sevdiğini söylemiştir. Böylece Efendimiz Sallallahu Aleyhi Vesellem, sevginin kusurları örten bir özelliği olduğuna dikkat çekmiştir. Hatta sevenlerin sevdiklerinin yanında özel bir makamları vardır. Onların şefaatlerinin, başkalarının da Hak katındaki kurtuluşlarına ve kurbiyetlerine vesile olması ümit edilir.




5- Seven, sevdiğinin dertlerini paylaşır. Seven, her şeyiyle sevdiğine benzemek ister. Bunun sonucunda bazen isteyerek bazen de istemeyerek sevgilisinin dertleri ile dertlenir. Allah Resûlü Sallallahu Aleyhi Vesellem, kendisini çok sevdiğini söyleyen bazı sahabîlere sıkıntılara hazır olmaları gerektiğini, çünkü Allah’ı ve O’nun Peygamberi’ni (Sallallahu Aleyhi Vesellem)çok sevenlerin dünya hayatlarında büyük sıkıntılarla imtihan edileceklerini haber vermiştir. Âşık sevdiğinin derdine ortak olduğunda görünüşte sıkıntı içinde olsa da gerçekte vuslat kapılarını aralamıştır.




6- Peygamber sevgisi, farzlarını yapan, büyük günahlardan kaçınan birisi için öte alemlerde Resûlullah’la (Sallallahu Aleyhi Vesellem) beraber bulunmayı netice verecektir. Zira kişi sevdiğiyle beraberdir. Sevgi, ashab-ı kiramın hayatta iken küçük kusurlarının bağışlanmasına vesile olduğu gibi büyük günah işleyen müminlerin ahiret kurtuluşunun da en önemli vesilesidir.




7- Peygamber Sevgisi, O’nun şefaatine nail olmayı sağlar. Büyük günah da işleseler ümmetinin her ferdine şefaat ederek ahirette onların kurtuluşuna vesile olacağını Efendimiz (Sallallahu Aleyhi Vesellem), “Her peygamberin dua ettiğinde kabul olunacak bir duası vardır. Şayet o dua ile dua ederse duası kabul edilir ve istediği kendisine verilir. Ben duamı ahiret gününde ümmetime şefaat etmek için sakladım.” hadisiyle ifade buyurmuşlardır. Hayatı boyunca büyük sıkıntılar çeken Efendimiz Sallallahu Aleyhi Vesellem’in bu dua hakkını bu sıkıntıları esnasında kullanmayarak, ümmetinin ahiretteki halini düşünüp bu hakkı ahirete bırakmış olması, O’nun ümmetine olan muhabbetini göstermesi açısından ne kadar manidardır. İşte Peygamber(Sallallahu Aleyhi Vesellem) aşkının inananlara kazandıracağı en önemli uhrevî mükafat, O’nun bu şefaatine nâil olma saâdetidir.


8- İmanın tadını tatmayı netice veren üç husustan biri de Allah ve Rasulü’nü (Sallallahu Aleyhi Vesellem) bunlar dışındaki her şeyden daha fazla sevmektir. Diğer iki husus, sevdiğini ancak Allah için sevmek ve iman ettikten sonra tekrar küfre dönmeyi, ateşe atılmak gibi kötü görmektir. Bu üç ölçü kimde bulunursa imanın tadını tatmış demektir. Allah ve Peygamber Sallallahu Aleyhi Vesellem sevgisi de bu noktada imanın tadını tatmayı sağlayan bir hususiyet arz etmektedir.


(Zübeyr Tekin’in “Peygamber (Sallallahu Aleyhi Vesellem) Sevgisi” adlı eserinden istifade edilmiştir.)

Anladım, aşkın ardına düşünce seni.
Nisan’ın avuçlarımıza bırakıverdiği müjdeyi...
Günler seni solukluyor şimdi...
Firavunların bile bir şeyler beklediği o kapı, sonuna kadar açılıyor şimdi.
Kalplerin çiçeklenme zamanı şimdi...
Ömür defterinden tertemiz bir sayfa açıp, gül kokulu notlar düşme zamanı şimdi... Fazlalıkları atma zamanı, topraktan, sudan, çocuklardan, ağaçlardan ve oruçtan af dileme zamanı şimdi... Bir yetimin gözyaşlarını silme, merhametle beraber kazınan yüreklere merhamet etme zamanı şimdi...
Duaların göğe çıkma zamanı şimdi...
Muhammedsiz muhabbette susma zamanı şimdi...
Taşlaşmış yüreklerimizi taşımaktan yorulmuş, dönmeye mecali kalmamış dünyanın aklanma, hafifleme zamanı şimdi...
Dikenlerin bile bir hoş, gayrı gül kokma zamanı şimdi...
Hira’nın mahzunluğunu üzerinden atma zamanı şimdi...
Affa layık birileri vardır hala yeryüzünde, seni sevenler sayesinde aklanıyor yerküre, onları bulma zamanı şimdi...

Anladım; seni sevmek de zor, yazmak da...
Rüyalarıma girmedin, gözüme rengini vermedin, soluğuma karışmadın hala...
Kelimelerimi sevgiye batırıp çıkarıyorum, cümlelerimi sevginle kuruyorum ama sevgimi anlatamıyorum sana... Hırkanı, sakalını koruduğum kadar sahip çıkamıyorum manevi mirasına... Adını aramıyorum -günün hastalıklarına ait kirlilikte- kıyına vardığımda...

,Tanımlamaya elverişsiz bir yolculuğa çıksam, içimin nadaslı tarlalarında, yüreğim filtreden geçebilse Ramazan’da, elimden tutsa rahmet melekleri, her gün bir hücrem arınsa.
İman sancısını bir nebze olsun hissedebilsem yüreğimde...“Özlenenle” özleyenin bitimsiz vuslatı biter mi? Yaşamın anlamı canlanır mı? Kalbin gün dönümü başlar mı?

"La" ile yıkıp, "illAllah" ile inşa etsen yepyeni bir hayatı.
Ya da senin rolünü oynasak hiç olmazsa, toplasak sokaklardan Ebu Zer’leri, uzatsak ellerimizi çağın yetimlerine, zedelerine...
Güneş gibi yalnız güvercinlerin değil, sırtlanların üzerine de doğsak.
Yarasalar bile yok edemese ışığımızı... Senede bir gün girer miydin rüyalarımıza?

Sana ne dost, ne yar, ne sırdaş diyeceğim.

Sana hem dost, hem yar, hem sırdaş diyeceğim.

Anladım; bir gün kokladığım gül kokusu sonuncusu olacak.
Para için hayatını harcayanlar, karşılığında daha kıymetli bir şey alamayacak.
Mezar taşı önünde kırılan hayal, hayalden sayılmayacak.
Ben kendime ağlarken Uhud da bize ağlayacak.
Milyonlarca yürek, milyonlarca koku, milyonlarca heyecan, milyonlarca yaşanmışlık... gibi herkes soğuk ve dar rakamların içine sıkışabilir bir hal olacak.
Nice kaprisler, hırslar nefretleri gözkapaklarının gerisinde sıralanacak, ödünç alınan renkler, gülüşler iade edilecek. Borç alınan bakışlar verilecek.
Bin birlik bire inecek, çokluk tekleşecek. Tüm insanlar aynı safta dizilecek.
Başkalarını kalbinde yaşatacağını söyleyenlerin bu kalpleri sessizleşecek...

Anladım; hiçlikten geldik, her şeye uğradık.
Sadece her şeyin alnına bir “Niçin?” sorusunu yapıştırmak için.
Yokken niye var edilmişiz, her şey bir hiçken neden her şey olmuş?

Anladım; tatlı bal bize zehirli bir sineğin eliyle yedirilir. İpek, elsiz bir sineğin eliyle giydirilir. Elektronlar fırıl fırıl dönerler yörüngelerinde.

Anladım; kir ve çöp yeryüzüne insanla gelir.
Büyüyünce doktor olmak isteyen çocuklar, büyüyünce cellat olur.
Miras için babalarını, kalpleri için sevdiklerini, ilkeleri için kendilerini öldürür.

Anladım; kötü bakan, Yusuf’u çirkin görür ve iskemlenin ayağına vurmak kıymetlenir. Karanlığı sevenler ışığa hasetlenir. Vahşi hayvanlar hiç olmasa vahşiliğini bilir. Anladım...

Anladım; dayatmadan başka dil bilmeyen soğuk bakışların önünde Ammar’ın (r.a.) kırgın yüreğinden değil, çatlamış dudağından içeriksiz bir reddiye çıkmıştı.
Sonra içinde bir deprem yaşayan Ammar (r.a.)’ın Efendimize koşuşu..
ve Efendimizin Ammar (r.a.)’ın yüreğine bıraktığı o muştu: "Yüreğini dinle, duy sesini bak ne diyor?" Peki benim kalbim kimi söylüyordu. Kalbimin efendileri cesetlerimizin üzerinde piramitler inşa ediyordu. Yüreğimiz sahipsiz kaldıkça, sahiplerimiz daha çok cefa ediyordu. Ağızlarımız açılıp, dişlerimiz, göz kapaklarımız kaldırılıp gözlerimize bakılıyordu. Biz şükrediyorduk, burnumuza kanca takıp sokaklarda gezdirmiyorlardı. Sahi gezdirmiyorlar mıydı?

Anladım; pencereleri açılarak havalandırılmayan bir ev, ağır ağır örümcekleri karşılıyor. Kapağı açılmayan küp yosunlara kucak açıyor...
Senin hicret ettiğin kalp duruyor.
Çölde balıklar yüzerken, Boğaz’da kelimeler kuruyor.
Ay’ı koparılmış gök gibi, aşılı bir omuz gibi yerin hala duruyor.
Avucu veren istememizi istemiş.
Kalpler seni istiyor. "Sevgili, en sevgili, ey sevgili seni bekleyemedim ben.
Uzatma dünya sürgünümü.” diyen bir dil ver bana... "Seni çağıracak bir ses ver bana" diyor.


Anladım; kolay anlatılıyor 63 yıl, kolay yazılıyor, kolay yaşanmıyor oysa...
Demek ki yanımızdasın, helak olmadık hala...
Minicik gövdesiyle, Kaf dağını taşıyor, toz kanatlı kelebek...
Ve biz çağın modern Ebu Cehillerinden daha çok üzüyoruz seni...
Kimimiz Züleyha’ya yenik, kimimiz saraya...
Ne sabır kaldı Eyüp’ten, ne Lokman’dan öğüt... Zulüm baş tacı...
Sen parladıkça biz kararıyoruz...
Ama yine de anlat! Ellerimizi bağlayacak mıyız yoksa iki yana mı sallayacağız?
Herkes göz ucuyla birbirine bakıyor, önümüzdekiler şaşkın, yanımızdakiler de...
Bu durumda eller havaya mı kaldırılmalı "affet" mi demeli, anlat...

Anladım; dünyanın güneş sisteminin diğer hayatsız, neşesiz gezegenlerinden farkı Sen... Dokunduğu her şeyi merhametiyle altına çeviren Sen...
Sözlerini sevgi ipliğiyle teğelleyen Sen...
Nisanın canlılık, kainatın yaratılış sebebi Sen... Aşkın, vefanın sembolü Sen...
Menekşenin mor kalbine giren Sen...
Firavun ruhluya, Nemrut kafalıya bile dua eden Sen..." Ballar balını buldum, kovanım yağma olsun" dedirten Sen...
Tufan bulutlarıyla aramızdaki tek set Sen...
Aydan önce doğan ay Sen...
Çölde açan bir gül Sen,
rengi solmaz, kokusu tükenmez bir gül...
Bizi bu çağa karşı dik tutacak olan Senin kokun.
Yel essin Ya RasulAllah... Kokun gelsin... Anlayana...

Sevda sahilinde uzunca bir yol yürüdüm.
Uzadı yollar, vuslat hep uzadı.
Gölgeler sarp dağlar oldu önümde.
Ayağıma sevgilerden, taşlar gelip yürüdü.
Ben yürümeyi hiç bilemezdim,
Sen önümde, hep önümde yürümeseydin...

 Hiç merak ettik mi acaba, canımızdan çok sevdiğimiz Hz. Peygamber (sav) Efendimiz bir gününü nasıl geçiriyordu? Ne zaman yatıyor, nasıl kalkıyor ve bütün gün boyunca neler yapıyordu?

Peki O'nu niçin sevmemiz gerektiğini de biliyor muyuz? Güçlü bir iman ve derin duygularla bağlı olduğumuz peygamberimizi, ilim ve şuur yönüyle de tanımak ve bilmek, bizi gerçek kulluğa götürecek en büyük vesile olacaktır.

 

Sevmek Benzemeyi Gerektirir

Hz. Peygamber (sav)´i sevmek, herkese farzdır. Zaten, Cenab-ı Hakkı sevmek de buna bağlıdır. Allah-u Teâla'nın sevgili Peygamberini sevmedikçe, ona uymadıkça, Allah-u Teâla'yı sevmek saadeti ele geçmez.

Allah-u Zülcelal ayet-i kerimede şöyle buyurmuştur:

"De ki: Eğer Allah´ı seviyorsanız, bana tabi olunuz ki Allah da sizi sevsin." (Al-i İmran; 31) Allah-u Teâla, Habib'ine böyle demesini emir buyurmaktadır.

Saadete kavuşmak isteyen kimse, bütün adetlerini, ibadetlerini ve alış-verişlerini, kısaca tüm yaşamını O'na benzetmeye çalışmalıdır.

Bir kimsenin sevdiğine benzemeye çalışanlar, benzemeye çalıştığı kimseyi sevene, sevimli ve güzel görünürler. Bunun gibi, Hz. Peygamberi (sav) sevenleri de Allah-u Zülcelal sever. Bundan dolayı, görünen ve görünmeyen bütün iyilikler, bütün üstünlükler, ancak Hz. Peygamber (sav)´i sevmekle ele geçer.

Allah-u Teâla, sevgili Peygamberini, insanların en güzeli, en iyisi, en sevimlisi olarak yarattı. Her iyiliği, her güzelliği, her üstünlüğü O’nda topladı.

Ashab-ı Kiramın hepsi, O’na âşık idiler. Hepsinin kalbi, O’nun sevgisi ile yanıyordu. O’nun ay yüzünü, nur saçan cemalini görmeleri, lezzetlerin en tatlısı idi. O’nun sevgisi uğruna canlarını, mallarını feda ettiler. Evet, Allah’ı seviyorum diyenlerin, Ashab-ı Kiram gibi olmaları lazım…

Hz. Peygamber (sav)´e tam ve kusursuz tabi olabilmek için, O’nu tam ve kusursuz sevmek lazımdır. Tam ve olgun sevginin alameti de O’na tam olarak mutabaat etmektir. Yani, her söz ve davranışını O’na benzetmek, kısaca O’na uymaktır.

Kur´an-ı Kerim ve hadis kitaplarında, Hz. Peygamber (sav)´e mutabaat etmenin, dinin vazgeçilmez bir esası olduğunu kesin olarak ifade eden ayet ve hadisler pek çoktur.

Oysa Efendimizin şerefli yaşamı hakkında bilgisi olmayan birisinin O’na mutabaat etmesi düşünülemez. Çünkü bilmeden uyulamaz.

 

Peygamber Efendimiz (sav)’in Gündelik Hayatı

Hz. Hüseyin (ra), babası Hz. Ali´ye (kv), Hz. Peygamber (sav)´in bazı hallerini sormuş, Hz. Ali de şu şekilde anlatmıştır:

“Evine izin isteyerek girerdi. Evindeki zamanını üç kısma bölerdi. Bir kısmını Allah ´a (ibadet), bir kısmını ailesine ve kendisine. Sonra da insanlara ayırırdı.”

Hz. Peygamber (sav)´in günlük olarak her zaman yaptığı gibi, sabah namazının farzından önce mutlaka iki rekat sünnet kılardı. Nitekim bir hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur:

“Sabah namazının iki rekat sünneti dünya ve içindekilerden hayırlıdır.” (Müslim, Tirmizi)

Hz. Peygamber (sav) bütün namazlarını huşu ve huzur içerisinde korku ve ümit arasında kılardı. Nitekim, Mutarrıf (ra), babasından şöyle nakletmiştir:

“Hz. Peygamber (sav)’i namaz kılarken gördüm, göğsünden değirmen sesi gibi inilti çıkıyordu.” Başka bir rivayette ise; “Göğsünden kaynayan tencerenin sesi gibi ses çıkıyordu.” (Ebu Davud, Nesai)

Hz. Peygamber (sav) ümmetine de, bu şekilde namaz kılmalarını emretmiştir. Nitekim Ammar bin Yasir´den (ra) rivayetle diğer bir hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur:

“Bir kişi namazını kılınca, kendisine namazdaki dikkatine göre; namazın onda biri, dokuzda biri, sekizde biri, yedide biri altıda biri, beşte biri, dörtte biri, üçte biri ve yarısı kadar sevap yazılır.” (Ebu Davud, Nesai, İbn Hıbban)

Diğer bir hadis-i şerifte ise şöyle buyurmuştur: “Farz namazlar teraziye benzer. Eksiksiz yapan çok kazanır.” (Taberani, İbn Hıbban)

Bu sebeple Hz. Peygamber (sav) namazlara çok büyük bir önem verirdi. Hz. Peygamber (sav) sabah namazının farzını, cemaate kıldırdıktan sonra, namazını kıldığı seccadenin üzerine, güneş iyice doğuncaya kadar otururdu. (Müslim)

 

Güneş Doğuncaya Kadar Zikir

Nitekim Enes bin Malik´den (ra) rivayet edilen bir hadis-i şerifte Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur:

“Kim sabah namazını cemaatle kılar, sonra güneş doğuncaya kadar oturarak Allah´ı zikreder, sonra iki rekat namaz (işrak namazı) kılarsa, ona makbul tam bir hac ve bir umre sevabı verilir.” Enes (ra) der ki: “Tam bir hac ve umre sevabı” buyurdu. Bu sözü üç defa tekrar etti. (Tîrmizi)

Hz. Peygamber (sav) daha sonra uzaktan yakından kendisini görmeye gelenleri kabul etmeye başlardı. Gelenler halka şeklinde etrafında toplanırlardı. O, çevresindekilere vaaz eder, öğütler verir, sorularını cevaplandırır, hattâ gördükleri rüyaları tabir ederdi. Bazen sahabelere kendi rüyalarını anlatırdı.

 

Tavır ve Konuşması

Hz. Peygamber (sav)´in konuşması son derece tatlı ve gönül okşayıcı idi. Tane tane konuşur, her cümlesi, dinleyenler tarafından iyice anlaşılması için ayrı ayrı olurdu. Kahkaha ile gülmez, tebessüm halinde bulunurdu. O, insanların en halîmi, en yumuşak huylusuydu.

Hz. Peygamber (sav) şahsına yapılan, nefsine karşı işlenen hataları, yumuşaklıkla karşılardı; Allah´a ve imana yapılan, bir hücum olunca asla susmaz, gereken cevabı verirdi.

Hz. Peygamber (sav) insanların kusurlarını görmez, bazen görmezden gelir, çok zaman gözünü çevirir, kusurunu görse de yüzüne vurmaz, o kişiyle arasındaki saygı ve sevgi perdesini yırtmazdı.

Hz. Peygamber (sav)´in tevazusu, bilhassa insanlarla olan münasebetlerinde daha açık bir şekilde ortaya çıkmıştır. Meclisinde kim olursa olsun, konuşan kimseyi, sabırla dinler, haktan uzaklaşmadığı müddetçe sözünü kesmezdi.

Bir gün adamın biri, Hz. Peygamber (sav)´i görmeye geldi. Fakat Peygamberliğin haşmetinden o kadar etkilendi ki, titremeye başladı. Bunun üzerine Hz. Peygamber (sav): “Korkma! Ben hükümdar değilim. Kuru et pişirerek karnını doyuran, Kureyşli bir kadının oğluyum.” buyurdu. (Hakim)

Hz. Peygamber (sav) kendi yakınlarına ve sahabelerine devamlı hoşgörülü olduğu gibi, düşmanlarını da, özellikle onlar güçsüz bulundukları ve teslim oldukları zaman bağışlamış, suçlarını affetmiş, sonunda da pek çoğunun iman etmesine vesile olmuştur.

Peygamberimizden bir şey istenildi mi, asla “Yok!” demezdi. O, insanların en cömerdi idi…

Nitekim İbn-i Abbas şöyle demiştir:

“Hz. Peygamber (sav) insanların, en cömerdi idi. Özellikle Ramazan aylarında daha fazla cömert olurdu.” (Buhari)

 

Duha Namazı

İnsanlarla sohbet etmesi, onların dertlerini dinlemesi genellikle, kuşluk vaktinin girmesine kadar sürerdi.

Kuşluk vakti gelince Hz. Peygamber (sav) bazen dört, bazen da sekiz rekat olmak üzere Duha namazı kılardı. Bu namazın fazileti hakkında şöyle buyurmuştur:

“Cennette, ‘duha kapısı’ denilen bir kapı vardır. Kıyamet günü bir münadi şöyle seslenir: ‘Ey Duha namazı kılanlar nerdesiniz? İşte gireceğiniz kapı burasıdır, Allah-u Teâla´nın rahmetiyle buradan içeri giriniz.” (Taberani)

Hz. Peygamber (sav) Duha namazını kıldıktan sonra evine gelir, ev işleriyle meşgul olur, elbise ve ayakkabıları tamir eder, hayvanlarını sağardı. (Ahmed bin Hanbel)

 

Öğlen Namazı

Hz. Peygamber (sav) daha sonra Öğle namazı için hazırlık yapardı. Öğle vakti girince camiye gider, öğle namazının farzından önce ve sonra kılınan müekked sünnetleri kılmayı ihmal etmezdi.

Efendimiz öğleden sonra istirahat ederlerdi…

Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi vessellem) öğle namazını kıldıktan sonra, bir miktar uyur, ‘kaylule’ yapardı. Nitekim bir hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmuşlardır: “Öğleyin kaylule yapınız. Muhakkak şeytanlar öğle vaktinde kaylule yapmazlar.” (Müslim)

Kaylûle, öğle namazından sonra yapılan kısa istirahat ve uykuya verilen isimdir. Kaylûle yapan insan, bir sünneti ihya ettiği gibi aynı zamanda dinç olur, gece namazlarını, teheccüdü kılacak gücü kendine bulur. Fırsatı olan bu sünneti yerine getirirse iyi olur.

 

İkindi Namazı

Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve selem) kaylûle yaptıktan sonra İkindi namazına hazırlanırdı. İkindi vakti girince, farzından önceki sünnet namazı bazı zaman kılar, bazen de terk ederdi. Hz. Peygamber (sav) bu sünnet hakkında hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur: “Kim ikindinin farzından önce dört rek’at sünnet kılarsa, Allah-u Teala onun vücudunu cehenneme haram eder.” (Taberani) Hz. Peygamber (sav) ikindi namazını eda ettikten sonra, bir müddet oturduğu yerde kalır zikirle meşgul olurdu. Nitekim Enes bin Malik´den (ra) rivayetle Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur: “İkindi namazından güneş batıncaya kadar, Allah´ı zikreden bir cemaatle oturmayı, İsmailoğullarından her birinin bedeli onikibin dirhem olan, dört köle azat etmeye tercih ederim.” (Ebu Davud, Ebu Ya´la, İbn-i Ebi´d-Dünya)

 

Eşlerine Güzel Davranırdı

Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) Akşam namazına yakın saadet hanesine döner, eşlerinin her birinin yanına gider, azar azar oralarda kalır, hatırlarını sorardı. Hz. Peygamber (sav) hanımlarına güzel ahlakla davranmış, ümmetine de güzel ahlakla davranmalarını emretmiştir.

Nitekim bir hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur: “İmanı en mükemmel olan mü´min, huyu en güzel olandır. Sizin de en hayırlınız, ailesine daha iyi davrananızdır. ” (Ebu Davud, Tirmizi)

 

Akşam Namazı

Bundan sonra akşam namazının hazırlığını yapardı. Akşam ezanı okununca Akşam namazını kıldırır, daha sonra olan iki rekat nafile namaz (sünnet) kılardı.

Hz. Peygamber (sav) akşam namazından sonra zikir ve nafile ibadetle (Evvabin Namazı) meşgul olur, böylece yatsı namazının vaktinin girmesini beklerdi.

 

Yatsı Namazı

Yatsı namazının vakti girince, Yatsı namazının farzından önce, bazen nafile namaz (sünnet) kılar, bazen de kılmazdı. Yatsı namazının farzından sonra ise iki rekat (müekket sünnet olan) nafile namazı kılmayı ihmal etmezdi. Bundan sonra yatar, gece kalkıp vitir namazını kılardı.

Nitekim Cabir´den rivayetle bir hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur: “Gece geç vakitlerde kalkmamaktan endişe eden kimse, vitir namazını yatmadan önce kılsın. Kim, gece geç vakitlerde kılmak isterse kılabilir. Zira gece kılınan namazda rahmet melekleri hazır bulunurlar, şahit olurlar ve daha faziletlidir.” (Müslîm.Tirmizi)

Hz. Peygamber (sav) yatsı namazını kıldıktan sonra saadet hanesine döner, eşlerinden kimin sırası gelmişse geceyi orada geçirirdi. Yatsı namazından sonra konuşmayı sevmezdi. (Buhari)

 

Uyuması

Hz. Peygamber (sav) devamlı abdestli olduğu gibi, uykuya çekilirken de abdestsiz yatmazdı. Nitekim İbn-i Ömer´den rivayetle şöyle buyurmuştur: “Bir kimse abdestli olarak yatarsa, geceyi bir rahmet meleği ile geçirir. O kişi uyanır uyanmaz melek; ‘Allah ´ım! Falan kulunu bağışla, çünkü o geceyi abdestli geçirdi, diye dua eder.” (İbn Hibban)

Bera bin Azib ´den (ra) rivayetle Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur:

“Yatağına girdiğin zaman, namaz için olduğu gibi abdest al, sonra sağ tarafına uzan ve şöyle de: ‘Allah´ım, kendimi sana teslim ettim. Yüzümü sana döndürdüm. İşimi sana teslim ettim. Sırtımı sana dayadım, seni saydığım için. Senden başka sığınacak yer yoktur. İndirdiğin kitabına ve gönderdiğin peygamberlerine iman ettim.’ Bunu der de o gece ölürsen, müslüman olarak ölürsün. Son sözün bunlar olsun.” (Buharı, Müslim, Ebu Davud, Tirmizi)

Hz. Âişe (r.anha) validemiz şöyle anlatmıştır: “Hz. Peygamber (sav) yatağına girdiği zaman, ‘muavvizeteyn´ i (Felak ve Nas Sureleri) ve Kul hüvallahu ahad´ı (İhlas Suresi) okur ellerine üfleyip, ellerini yüzüne ve vücuduna sürer ve bunu üç kere tekrar ederdi. Hastalandığı zaman aynı şeyi kendisine yapmamı emrederdi. ” (Buharı, Müslim, İmam Malik, Tirmizi)

 

Yatma Şekli

Hz. Peygamber (sav)´in uyku alışkanlığı şöyleydi:

Yatsı namazının ilk vakti girer girmez namazı kılar, sonra bu duaları okur ve istirahata çekilerek, daima sağ tarafına yatar ve sağ elini yanağının altına koyarak uyurdu.

Gece yarısı veya üçte biri geçtikten sonra uyanır, misvağı daima başucunda durur, kalkınca önce dişini misvaklar, sonra abdest alır ve ibadetle meşgul olurdu. (Tirmizi)

 

Gece İbadeti

Hz. Aişe (r.anha) validemiz şöyle anlatmıştır: “Resulullah (sav) geceleri ayakları yarılıncaya kadar ayakta durur, ibadet ederdi. Ona: “Senin geçmiş ve gelecek günahların bağışlandığı halde bunu niçin yapıyorsun?” Dedim.” Bana:

“Ben de şükreden bir kul olmayayım mı?” buyurdu. (Buharı, Müslim)

Teheccüd namazı, Hz. Peygamber (sav)´e vacip olduğu için hiç terk etmemiştir. Bu ibadet ve zikirleri yaparken ümmetine de yapmalarını tavsiye etmiştir.

Nitekim bir hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur: “Sizden biri uyurken, şeytan kafasına üç düğüm atar. Her düğümün üzerine; ‘uzun bir geceye sahipsin uyu!’ diyerek elini vurur. O kişi uyanıp da Allah-u Zülcelal´i zikrederse bir düğüm, abdest alırsa bir düğüm, namaz da kılarsa bütün düğümler çözülür. Artık o kimse neşeli ve hareketli olur. Aksi halde neşesiz ve tembel olur.” (İmam Malik, Buharı, Müslim, Ebu Davud, Nesai)

Diğer bir hadis-i şerifte ise şöyle buyurmuştur; “Gece bir saat vardır ki, bu saatte Allah´dan dünya ve ahiret işiyle ilgili bir hayır isteyen müslüman kul ona rastlarsa, mutlaka istediği kendisine verilir. Bu, her gece olur.” (Müslim)

Hz. Peygamber (sav) teheccüd namazını kıldıktan sonra sabah namazı için hazırlık yapardı, sabah namazının sünnetini odasında kılar ve cemâatle farzı edâ etmek üzere mescide giderdi.

Evet, Hz. Peygamber (sav) yirmidört saatini genelde işte bu şekilde değerlendirirlerdi.

 

Tövbeye önem verirdi

Gün içerisinde günde yüz sefer tövbe eder ve ümmetine de tövbe etmesini emrederdi. Nitekim bir hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur: “Ey insanlar! Allah´a karşı tövbe ediniz. Ben günde yüz sefer tövbe ederim.” (Müslim)

Hz. Peygamber (sav) beş vakit farz namazın ardından yapılan tesbihatlara da çok önem verirdi. Ayrıca günlük okumuş olduğu dualar vardır. Yemekten sonra, eve girerken ve çıkarken, tuvalete girerken ve çıkarken gibi…

Hz. Peygamber (sav) günlük okumuş olduğu duaları okumak da ona mutabaattır, sünnetine uymak, O’nun yolunu izlemektir. (Bu tesbihat ve dualar için S.Konyevi’nin ‘Dualar’ isimli kitabına bakınız.)

Kim Hz. Peygamber (sav)´e mutabaat ederse, Allah-u Zülcelal o kulunu sever ve dostluğunu ona nasip eder.

 

ALLÂHÜMME SALLİ ÂLÂ SEYYİDİNÂ MUHAMMED...S.A.V.

Gül'üm... ...Ne yana baksa Gül'den bir iz görür gözler..

Gül'üm...

...Ne yana baksa Gül'den bir iz görür gözler, ne yöne dönse Gül'ü
özler, geceler ve gündüzler. Eşya ve varlık gül için vardır ve Gül,
eşya ve varlık için. Bir milyon adı varsa aşkın, bir eksiğiyle hep
Gül'den alır ilhamını. Kâğıt, kalem ve kitap... Söz, kelam ve
hitap... Her suret ve her şekilde Gül'e mahkum.

Kimiler Gül dediler, ömür boyu güldüler; kimiler Gül dediler, gül
uğruna öldüler.

Gül'ü anlatmayan dil ne söyler ki efsaneden başka!.. Gül harflerinden
gül söylemeyen kelimeler gerçeği olmayan isimlerden öte nedir ki?!..
Gül kokusu taşıyan bilgi canda ışık; gül destesi götürmeyen kervan
bedene kuru yük değil midir?

Gül ağlama gül bize

Ele diken gül bize

Gül olanın yüzünde

Gül açılır gül bize

Şimdi bir yılgınlık çağına geldik. Gül için feryâdlar çağına ve
denildi:

Gül gûş ettiremez boş yere bülbül inler

Varakı mihr ü vefâyı kim okur kim dinler

Şikayet değildir kasdım Gül'üm, cür'etim içimin yanışından...
Gülistanlarda savaşlar var, bülbüllerin kurşuna dizilip kefensiz
gömülüyor. Hiç bugünkü kadar yakışmadı Kâbe'ne siyahlar ve biz seni
hiç bugünkü kadar özlemedik. Varlığa bir Gül ise sebep, kokusundan ya
renginden nasıl duralım ayrı?!..

Ebedî gülşeninde tek ayak üzre duracak bir yer de vermez misin bize
Gül'üm?!..

BİR İMAMIN RESULULLAH’A MEKTUBU

( GENÇLERİMİZE NELER OLUYOR )

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Ya Resulallah!..biliyorum bu mektubumlada seni çok üzeceğim..Ama ben biliyorum ki bana kızmayacağını. Senin o şefkatli elinin her an başımızın üstünde olduğunu. Senin o nurlu mübarek ayaklarına dikenler batıranlara bile şefkatinle yaklaştığını. Seni Taifte taşlayanlara bile merhametinle yaklaştığını biliyorum.

    Ya Habibim!..genç bir delikanlı yanıma geldi ve dediki…

  Hocam ben evlenmek istediğim hanım kızla anlaştım fakat şimdi bana senin maddi durumun yok deyip beni hor görüyor. Evimi beğenmediğini söylüyor!...seni beğeniyorum, dinin ve imanından şüphem yok diyor fakat senin maddi durumun yok diyor,onun için bu iş olmaz diyor.

 Ya Resulallah Hz. Hatice seninle evlenince senin maddi durumun yok dememişti. Aişe anamız bunu dememişti.Çünkü sende huzurlu bir maneviyat görmüştü. Sendeki maneviyatı gördükten sonra maddiyat Hatice Validemizin aklına gelirmiydi. Ya Resulalah!..Şimdi bir genç evlenmek için artık maneviyatını bir kenara atıyor. Maddiyata dönüştürülmüş burada her şey. Maneviyat kalmamış Ya Habiballah!..

   Ya Resulallah!.. Hz. Süleym Sad’ın hayatını hiçmi okumadılar şimdiki insanlar. Yada okuyupda hiçmi bir anlam çıkarmadılar. Onun zenci ve fakir olmasından dolayı kimsenin ona kızını vermek istemediğini…O çiçeği burnunda daha damat olamadan şehid olan Sad’ı hiçmi okumadılar.

    Ey Nebiler Nebisi Sultanım!..Süleym Sad o müberek huzuruna geldi ve Ey Allah’ın Rasulü!..yüzümün çirkinlği benim cennete girmeme manimidir deyince. Sizde ey Sad Allah’a ve Resulüne itaat eden herkes cennete girer dediniz. Oda peki Ey Allah’ın Habibi!.. ben sekiz ay önce Allah dinine girdim ve bu güne kadar evlenmek için müracat ettiğim herkes beni kapısında geri çevirdi.. Sizde ona

 Ey Sad!.. müracat ettiklerinin arasında Amir bin Veheb varmıydı? Dediniz. Oda yoktu Ey Allah’ın Resulü diye cevap verdi..ve Sen onu Amir’e gönderdin ama Amir ona inanmayıp onu geri çevirdi.. Sad geri dönünce gözlerine yaşlar dolmuştu. Bir kez daha zenci olması ve fakir olması yüzüne vurulmuş. O esnada Amir’in kızıda kapının arkasında konuşulanları dinliyordu ve zenci genci görmüştü. Reyhanlar misali güzel kızın imanı fokurduyordu zenci genci o halde görünce. Ve babasının karşısına dikildi; ey benim babam dedi;.. sen ne yapıyorsun onu sana kim göndermişti…Allah Resul’ünü redetmek ne demek biliyormusun!..sonra bu alemde tutunacak dalın kalmaz ve senin yüzüne bakan olmaz!.. derhal git ve Resulallah’tan özür dile dedi.

Ya Resulallah!.. O reyhanlar misali güzel kız sırf senin rızan için o zenci genç ile evlenmeyi kabul etti. Fakat Ya Resulallah!..şimdi bunu yapanlar yok,senin rızan için evlenenler azalmış. Artık evlilikte ilk olarak maddiyat öne atılıyor. Bana gelen o genç ne diyordu biliyormusun Ey Allah’ın Resulü!..benim evlenmek için seçtiğim kız bana diyorki bu akşam sizin evi rüyamda gördüm içinde hiçbir koltuk yoktu, halınız bile yoktu diyor!..Ey Nebiler Nebisi Resulüm (s.a.v ) senin zamanında koltuk varmıydı. Ya Resulallah gençlerimizi bu nefis hilelerinin peşine sürükleyen nedir. Onları bu şekilde tuzağa koyan nedir. Saadet ve mutluluğu koltukta arıyorlar halıda arıyorlar. Eğer saadet maddiyatta olsaydı, Firavunun sarayında, Nemrud’un sarayında ve Kisra saraylarında yaşayanlar mutlu olurdu. En büyük düşmanımız cehalettir cahide, minicik elimiz tanık,gerek varmı şahide misali!.. Bizler hiç mi sahabelerin hayatını okumadık. Halifelerin ve evliyaların hayatını okumadık. Yada okudukta bir mana çıkaramadık mı onların hayatlarından.

  Ya Resulallah o reyhanlar misali Amirin kızı Sad ile evlenmeyi kabul edince Sad’ın bir yuvası varmıydı. Ey Habibim!..Sad’a düğün için git evini hazırla dediğinde Sad’ın gözlerinden iplik iplik yaşlar akmaya başlamıştı ve Ya Resulallah Allah beni size feda etsin, yuvasız kuşun yuvasını sizden başka kim yapabilir ki!..demişti. Ve o zaman sizde Sad’ı Hz. Ali’ye,Hz.Osman’a ve Abdurrahman bin Avf’tan ikiyüzer altın alması için gönderdiniz. Sad ihityacından fazlasıyla almıştı fakat lazım olan eşyaları almaktayken çarşıdan bir nida yükseliyordu. Allah’ın ve Allah Resulünün dinini yok etmek için düşman yola çıkmış, eli ayağı düzgün kuvvetli gençler aranıyor. Şimdi Sad iki tercih arasında kalmıştı. Biri evde taze gelindi öbürü ise Allah yolunda cihad etmekti.

  Ve Sad tam bir sahabe gibi hareket etti,cihada katılmaya karar verdi. Kendine bir at,ok ve mızrak alıp cenge katılmaya gitti Sad..Fakat Sad cenkte yaralanmıştı. Nebiler nebisi Sad’ın başını o mübarek kucağına aldı ve mübarek eliyle yüzündeki tozları sildi..Sad  O Nebiler Nebisinin kucağında şehid oldu.. Resulallah Sad’ın yüzüne bakarken ağlıyordu fakat bir anlık gülümsedi ve yüzünü çevirdi. Sahabelerden bunu gören Ebu Lübabe r.a sordu.

    Ya Resulallah siz niye ağlarken güldünüz diye sordu..

    Resulallah! Ben Sad’ın evlenmek için kimin kapısına gidince geri çevrilmesini hatırladım,onun ben kimin kapısına gittiysem geri  çevrildim dediği günü hatırladım. Gülüp yüzümü çevirmem ise!

     Sad’ı cennet hurileriyle görünce önce sevindim sonrada utandım ve yüzümü çevirdim dedi.. Ya Habibi Zişan!..gelgörki artık yalnız genç kızlarımız hatalı davranmıyorlar. Genç delikanlılarımızında hataları var. Evleninceye kadar namaz kılmazlar. Evleninceye kadar daha genciz, biraz daha yaşımız geçsin kılarız diyorlar. Evlenincede senin rızan için namaz kılmaya başlamıyorlar. Kızın kendisi yada anne babası namaz kılmasını istediği için kılmaya başlıyor. Vallahi senin rızan burada kalmıyor

    Ey Yüceler Yücesi Rabbim!..Senin Rızanın olmadığı bir işi ben neyleyeyim… Hz. Nuh bir gün gelecek insanların yaşı elli altmış civarı olacak ve insanlar bu kısa ömürleri için saraylar yapacaklar. Vallahi benim ömrüm o kadar kısa olsaydı ben kendime yalnız bir çadır kurardım derdi.

     Ya Resulallah! Yüce Yaratanın, Sad ‘ı hurilerle evlendirdiğini gördükten sonra Amir’e haber gönderdin,gidin ona söyleyin Allah Sad’ı senin kızından daha hayırlısıyla evlendirdi. Diye haber göndermiştin. Ey Nebiler Sultanı Efendim!

  Bir keresinde “ Kızım Fatıma, sen Ali’ye hizmetkar ol ki, Ali’de sana köle olsun!..”demiştin. İşte bizlerde bunları uygularsak hayatımızda hiçbir sorun kalmaz ama

   Şimdi genç kızlarımızda delikanlılarımızda kendi nefislerinin peşinden ateşe atlıyorlar. Ve bunun farkında bile değiller. Ey Nebiler Nebisi Efendim!..biz artık rızkımızdanda korkuyoruz..ve bunun için artık çocuk bile yapmıyoruz..çünkü bizler artık rızkıımızdan Allah’tan geldiğini unutmuşuz!…Ya Resulullah  yedi sekiz yoldır evli olan insanlara niye hala çocuk yapmadınız diye sorulduğunda. Cevap olarak şunu diyorlar.

    O çocuğa nasıl bakacağız diyorlar. Çocuğun rızkının ondan önce yüce yaratan tarafından gönderildiğini bilmiyorlar sanki, biliyorlar ama Allah’tan ümit kesen bir topluma dönüştüğümüzü bu tür olaylar sayesinde hatırlıyoruz.

 Habibim!..uzat elini ve bizi bu halden kurtar. Bizki her şeyi maddiyata çevirmiş bir halk olmuşuz. Bizki senin maneviyatını yok etmişiz. Bizki artık kötü huyları kendimize adet edinmişiz. Senin yoluna zıt düşen huylarla yatıp kalkıyoruz. Bizki bütün işlerimizde senin rızanı çıkarmışız.

  Ey Nebiler Nebisi Habibim! Seni çok üzüyorum, uzat o şefkatli elini kurtar bizi bu halden. Bu buhrandan. Bu kör kuyudan. Senin nurun hürmetine Yusuf’un kuyudan kurtuluşu gibi. Bize şefkatinle bak. O yüceler yücesi sevgiline aç ellerini. Bizi bağışlaması için bize şefaatçı ol. Ey Nebiler Nebisi Sultanım!...s.a.v.

GEL KURTAR BİZİ YA RESULALLAH

GEL KURTAR BİZİ YA HABİBALLAH

GEL KURTAR BİZİ YA NEBİALLAH.

 

Emeği geçen kardeşim selsebil Tarhan'dan Rabbim razı olsun.Bu içten satırları paylaşan imam abimize de ayrıca hürmet ediyoruz kim olduğunu bilmiyoruz ama yüreğindeki özlemi yete ifade ediyor onu bu hasret dolu satırlarda...umarım bu düstürlar sadece sözde kalmaz ve hayatımıza da onun sünneti seniyyesine ittiba etmemize vesile olur...aciz ahmed

RASULULLAH (S.A.V.)'in Veda Hutbesi

Bismillahirrahmanirrahim

"Ey insanlar!

"Sözümü iyi dinleyiniz! Bilmiyorum, belki bu seneden sonra sizinle burada bir daha buluşamayacağım.

"İnsanlar!

"Ey insanlar!

"Muhakkak ki, şeytan şu toprağınızda kendisine tapınmaktan tamamen ümidini kesmiştir. Fakat siz bunun dışında ufak tefek işlerinizde ona uyarsanız, bu da onu memnun edecektir. Dininizi korumak için bunlardan da sakınınız.

"Mü'minler!

"Sözümü iyi dinleyiniz ve iyi belleyiniz! Müslüman Müslümanın kardeşidir ve böylece bütün Müslümanlar kardeştirler. Bir Müslümana kardeşinin kanı da, mali da helal olmaz. Fakat malını gönül hoşluğu ile vermişse o başkadır.

"Azası kesik siyahî bir köle başınıza amir olarak tayin edilse, sizi Allah'ın kitabi ile idare ederse, onu dinleyiniz ve itaat ediniz.

"Suçlu kendi suçundan başkası ile suçlanamaz. Baba, oğlunun suçu üzerine, oğlu da babasının suçu üzerine suçlanamaz.

"Dikkat ediniz! Şu dört şeyi kesinlikle yapmayacaksınız:

• Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmayacaksınız.

• Allah'ın haram ve dokunulmaz kıldığı canı, haksız yere öldürmeyeceksiniz.

"Yarın beni sizden soracaklar, ne diyeceksiniz?"

Saheb-i Kiram birden şöyle dediler:

YOKLUĞUNUN ARDINDAN
Bir veda hutbesiyle ayrıldın aramızdan
Sonra sahabelerin birer birer ardından.
Bizimde bahtımıza acı yalnızlık düştü.
Anladım bülbül, gül'e neden küstü
Sene 632
Ne hicranla yıkanmış bir yıl
Evrenin tüm saatleri ayrılığa kuruldu
Ashabın hıçkırıkları tüm şiirlerin fonuydu
Bir tepeye tırmandım,
Ceylan vari adımlarla ağır ağır
Bu veda haberini duymaktansa ashab
Razı ebediyen olmaya sağır
Ümmetim dedin,
Ümmetim dedin
Belki bu size son seslenişim bilemem
Dedin ve yangın düştü.
Yüzbin sahabe'nin kalbine aniden
Korkarım Ebu Bekr'in (r.a.) saçına ak düşürür bu veda
Korkarım Ömer'in ( r.a) yüzüne tebessüm uğramaz bir daha
Bedel-i Haram'da hiçbir ayrılık böyle can yakmadı
Yusuf'ların yüzüne hicran beni düştü
Mecnunların derdi başka,
Leylalar anlamadı
Yetimlerin de başını okşayan bir mübarek elin vardı
Şimdi yoksun
O yetimlerin de başı tozlara bulandı
Bu ayrılık Yakupları,
Tekrar kör edecek korkarım
Korkarım Yusuflar,
Tekrar dönecek zindanlara
Ferhatların tırnakları dayanır mı bilmem
Sen gittin
Yalancı güneş kaldı ufkumuzu aydınlatmaya çalışan
Tadı yok güllerin artık,
Onlar da yalan
Sen yürürken Mekke sokaklarında
Adım adım
Ardında gülden güzel kokun kalırdı
Rüzgarlar öpmeden geçmez saçlarını
Ceylanları bile,
Kendinden geçiren güzel gözlerin vardı
Şimdi yoksun
O güzel kokunu da
Bizden zalim bir rüzgar aldı
Anaları sütten kesti bu veda
Bebeklerin emdiğinin zehirden farkı yok
Ya seher kuşları,
Kimin için söylesin şarkılarını şimdi
Vefakar örümceğin,
Yeni bir ağı örmeğe takati yok
Ömer'in (r.a) kamburu arttı diyorlar
Yokluğunun ardından
Ali'yi (r.a) dert sardı
Dertleşeceği sırdaşı yok
Bilal'in de (r.a) boğazında düğüm düğüm nefes
Zira çağırırken ümmeti Namaza
Hayyaelfelah hayyaelfelah
Gelenler içinde
Ümmetin Efendisi (s.a.v) yok
Şimdi anladım
Yıldızlar neden ardından
Birer birer etmekte firar
Anladım
Kırlangıçlar neden bu kadar kısa yaşar
Anladım
Kelebekleri ateşlere sürükleyen aşkının sırrını
Şimdi anladım
Bebekler neden ağlayarak doğar
Sen niye ağlarsın ey Osman (r.a)
Zira vuslatın ancak ömrün kadar
Ben yanayım halime bir kandil gibi
Usul usul
Zira benim kovuşmam çok düşük bir ihtimal ...

Hayatın gayesi, yaratılışın mânâsı silinmiş, yok olmuştu. Herşey mânâsız başıboşluk ve hüzün örtülerine bürünmüştü.

Ruhlar birşey bekliyor, bir nurun zulmet perdesini yırtmasını içten içe hissediyordu.

O vahşet devrinde kâinat ufkundan bir güneş doğdu. Bu güneş âhirzaman Peygamberi Hz. Muhammmed Aleyhissalâtü Vesselam idi. Tarihin seyrini, hayatın akışını değiştiren bu eşsiz olay, dünyayı yerinden sarsan değişimlerin en büyüğü idi.

İşte insanlığın akıl ve kalbinde düğümlenen 'Necisin, nereden geliyorsun, nereye gidiyorsun?' sorularını, düğümlerini çözüp kâinatın Sahibini ilân ve ispat edecek bir zatın teşrifi sadece insanların ruh ve kalbinde değil, diğer varlıklarda, hattâ cansız eşyada bile yansımasını bulacaktı.

Doğudan batıya bütün âlemin nurlara büründüğü, İlâhi değişimin tecelli ettiği o gece neler oldu neler?

Yahudi ileri gelenleri ve âlimleri kitaplarında daha önce rastladıkları işaret ve müjdelerin açığa çıktığını gördüler. Kimsenin haberi olmadan en önce onlar bu müjdeyi verdiler.

O gece Yahudi âlimleri semâya bakıp 'Bu yıldızın doğduğu gece Ahmed doğmuştur' dediler.(1)

Bîr Yahudi İleri geleni Mekke'de Peygamberimizin doğduğu gece, içlerinde Hişam ve Velid bin Muğire, Utbe bin Rabia gibi Kureyş ileri gelenlerinin bulunduğu bir toplantıda,
- 'Bu gece sizlerden birinin çocuğu oldu mu?' diye sordu.
- 'Bilmiyoruz' diye cevap verdiler.
Yahudi, 'Vallahi sizin bu ihmalinizden iğreniyorum!
'Bakın, ey Kureyş topluluğu, size ne söylüyorum, iyi dinleyin. Bu gece, bu ümmetin en son peygamberi Ahmed doğdu. Eğer yanlışım varsa, Filistin'in kudsiyetini inkâr etmiş olayım. Evet, onun iki küreği arasında kırmızımtırak, üzerinde tüyler bulunan bir ben var' dedi.

Toplantıda bulunanlar Yahudinin sözünden hayrete düştüler ve dağıldılar. Her birisi evlerine döndüğünde bu durumu ev halkına anlattılar. 'Bu gece Abdülmuttalib'in oğlu Abdullah'ın bir oğlu doğdu. Adını Muhammed koydular.' haberini aldılar.

Ertesi gün Yahudiye vardılar:
'Bahsettiğin çocuğun bizim aramızda dünyaya geldiğini duydun mu?' dediler.
Yahudi 'Onun doğumu benim size haber verdiğimden önce midir, sonra mıdır?' dedi.
Onlar, 'Öncedir ve ismi Ahmed'dir' dediler. Yahudi, 'Beni ona götürün' dedi.
Yahudi ile beraber kalkıp Hz. Âmine'nin evine gittiler, içeri girdiler.
Pegamberimizi Yahudinin yanına çıkardılar. Yahudi Peygamberimizin sırtındaki beni görünce, üzerine baygınlık geldi, fenalaştı. Kendine gelip ayıldığı sırada,

'Ne oldu sana, yazıklar olsun' dediler.

Yahudi, 'Artık İsrailoğullarndan peygamberlik gitti. Ellerinden kitap da gitti. Artık Yahudi âlimlerinin kıymet ve itibarları da kalmadı. Araplar peygamberleriyle kurtuluşa ereceklerdir.

'Ey Kureyş topluluğu, ferahladınız mı? Vallahi size, doğudan batıya kadar ulaşacak bir güç, kuvvet ve bir üstünlük verilecektir' dedi.(2)

Kâinatın Efendisini dünyaya getiren bahtiyar annenin henüz dünyaya gelmeden görüp gördükleri çok manalıydı..

Peygamber Efendimize hamileyken rüyasında, 'Sen, insanların en hayırlısına ve bu ümmetin efendisine hamile oldun. Onu dünyaya getirdiğin zaman 'Her hasetçinin şerrinden koruması için bir ve tek olana sığınırım' de, sonra ona Ahmed yahut Muhammed ismini ver.'

Yine kendisinden çıkan bir nurun aydınlığında bütün doğuyu ve batiyi, Şam ve Busra saray ve çarşılarını, hattâ Busra'daki develerin uzanan boyunlarını gördüğünü Abdülmüttalib'e anlatmıştı.(3)

Aynı gece Hz. Âmine'nin yanında bulunan Osman ibn Âs'ın annesinin gördükleri de şöyle:

'O gece evin içi nurla doldu, yıldızların sanki üzerimize dökülecekmiş gibi sarktıklarını gördük.'

Evet bu ulvî anı dile getiren Mevlid'in yazarı Süleyman Çelebi bütün bu hakikatleri şu beytiyle şiirleştirmiştir:

'Hem Muhammed gelmesi oldu yakin
Çok alâmetler belürdi gelmedin'

Rabiülevvel ayının 12. Pazartesi gecesi, yapılan hesaplamalara göre, Miladi takvime göre 20 Nisan'a denk gelen gece idi.

Dünyayı şereflendiren iki Cihan Serverinin üzerini o günün bir âdeti olarak bir çanakla kapattılar.

Araplara göre o zaman, gece doğan çocuğun üzerine bir çanak koymak ve gündüz olmadan ona bakmamak âdetti. Fakat bir de baktılar ki. Peygamber Efendimizin üzerine konulan çanak yarılarak ikiye ayrılmış, Efendimiz gözlerini gökyüzüne dikmiş, başparmağını emiyordu.(5)

Evet, bu işaret her türlü küfrün, zulmün, şirkin ve her türlü bâtıl inanç ve âdetlerin parçalanıp yok olması, imanın, nurun ve hidâyetin kâinatı aydınlatması için gönderilmiş bir Peygamber idi.

Aynı gece Kabe'de tapılmakta olan cansız putların çoğunun başaşağı devrildiği görüldü.

Aynı gece Kisra sarayının beşik gibi sallanıp on dört balkonunun parçalanıp yerlere düştüğü öğrenildi.

Sava'da mukaddes tanınan gölün suyunun çekilip gittiği görüldü.

Bin senedir yakılan ve söndürülmeyen mecusi ateşinin sönüverdiği müşahede edildi.

Bütün bunlar işaret ve alamettir ki, yeni dünyaya gelen zat ateşe tapmayı, puta tapmayı kaldırıp, Fars saltanatını parçalayarak Allah'ın izni olmadan kutsal tanınan şeylerin kutsallığını ortadan kaldıracaktır.(6)

İşte bu geceye Veladet-i Nebi gecesi diyor ve onun bütün kalbimizle, ruhumuzla her sene yeniden yâd edip kutluyoruz. Bütün kâinatla bu geceyi karşılayarak onun âleme teşrifine kıyam ediyoruz.
Getirdiği ebedi nura, açtığı saadet caddesine ve sünnet-i seniyyesine yeniden sımsıkı sarılmak ve Mevlid Kandilini vesile ederek ona yeniden biatimizi, bağlılığımızı tazelemek ne yüce bir şeref ve ne büyük bir saadettir.

Kainatın Efendisine...

Seni hayal etmek bile bu kadar mutlu eder mi insanı? Ya ruh inceliğimizin

şahitleri olan, meleklerin kulaklarındaki küpelerden daha değerli olan o

gözyaşlarımızı Senin için sarfetmek... Ağyara dökülürken o inci tanelerinin

ızdırap vermesi, ama asıl hakiki sahibine atfedince sonsuz güzelliklere gark

olması... Her şey Senin varlığınla alâkadar olunca ehemmiyet kazanıyor. Bütün

varlık Sana hasret Efendim, Senin getirdiğin o nurlu çağı özlüyor. Öyle ki,

dünyanın ikindi vakti en saadetli asırdı. Çünkü kainat yaratılış sebebini

tanımıştı. Bütün varlık Sana aşık olmuş, esfel-i safilinden

âlâ-yı illiyyine çıkmıştı.

Ay Senin aşkından dolayı ikiye bölünmüştü. Yılan, Hazreti Ebu Bekiri

ısırmak zorunda kalmıştı, sırf Seni görebilmek için...

Bir ağaç kütüğü inim inim inleyerek ağlıyordu ve hasretle kopan bir taş, Sana

bir kez olsun dokunabilmek için o mübarek dişine çarpmıştı.

Şimdi biz de Seni özlüyoruz ya Rasûlallah!

Olur ya, bir gün gelirsin diye boş bir seccadeye gül koyuyoruz; öyle ki, o gül

bile Seni orada beklerken sararıp soluyor. Biz bir gül kadar bile olamadık ya

Rasûlallah!

Bunca günahımıza rağmen yine de, rüyada bile olsa teşrif eder misin? Günahlarla

kirlenen kalbimizi temizler misin ya Rasûlallah?

Bizler burada Sana müştak seyircileriz. Hepimiz ayrı ayrı fıtratlarda

yaratıldık. Büyük kova-küçük kova misali, Senin aşkını istidadımıza göre

dolduruyoruz.

Hakiki erenler, büyük kovalara sevgi kaselerini daldırırlarken, yolda kalmışlar

veya Senin sevgini tam derk edememişler küçük kovalara daldırıyorlar.

Bizler bu dünyada olmasa da, Cennette Senin o mübarek gül cemalini göreceğimizin

ümidi içerisindeyiz. Belki de Sen \'Bu güzelliğe sizin kalbiniz dayanmaz,

olduğunuz yerde düşüp kalırsınız\' düşüncesiye, yüzünü nazlı bir gelin edasıyla

saklıyorsun. Ne kadar da düşüncelisin!

Bizler de, bunları düşünürken sadece Hak rızasına ve sana kilitleniyoruz.

Yaptığımız salih amellerde, bizim Seni zahiri olarak göremediğimizi ama Senin

her an bizi gördüğünü hissederek on sekiz bin aleme Seni sevdiğimizi

haykırıyoruz.

Bu haykırışın içinde dönüp bir anlık kendimize baktığımız zaman Hazreti Sevban

(radiyallahu anh) gibi korkuyoruz. Cennete gitsek bile aşağı mertebelerde

takılıp kalacağız diye, ama hemen ardından Senin ruhlara hayat üfleyen elmas,

yakut, pırlanta sözlerin çınlıyor kulaklarımızda:

\'Kişi sevdiğiyle beraberdir\'

Bizler istidadımız nisbetinde Seni çok seviyoruz ve inanıyoruz ki, Sen de

bizleri çok seviyorsun. Sevmesen gözyaşlarına boğulur muydun?

Günahlarımız dağlar cesametinde ama Senin o engin sevgi denizinde, bizim

günahlarımız sadece bir damla hükmünde kalır.

Şimdi ya Rasûlallah, ölü ruhlarımızı diriltip yine sevgi şerbetiyle imdadımıza

koşar mısın? Kanayan manevi yaralarımıza merhem sürer misin? Ve bir gün, rüyada

bile olsa, O nazlı yüzünü gösterir misin?

Binlerce Salat, binlerce selam, ağaçların yaprakları adedince, denizlerin

köpükleri adedince ve yağmur katrelerinin miktarınca Senin üzerine olsun 

Ey Allah'ın Sevgilisi...